Historia
Od Deathmaze przez Citadel of Blood do Labiryntu Śmierci
Labirynt Śmierci nie narodził się w Polsce, a przynajmniej nie w całości. To polska wersja amerykańskiej gry z lochami, która z kolei wyrosła z jeszcze starszej, mniejszej. Oto drzewo genealogiczne i to, jak je poskładaliśmy.
-
1979
Deathmaze
Przodek: jeden poziom, poszukiwacze tworzeni z klas, gra podstawowa i zaawansowana oraz wspólne zwycięstwo.
-
1980
Citadel of Blood
Następca z 1980 roku: 23 bohaterów z imienia, trzy poziomy, słońca i pula czarów oraz Hellgate do odnalezienia i zniszczenia.
-
ok. 1982–1984
Labirynt Śmierci
Polskie wydanie, którego fanowską wersją jest ta strona, wydane przez Encore bez licencji: te same liczby co w Citadel of Blood, własne nazwy.
Przed Deathmaze
Mała dygresja: instrukcja Citadel of Blood podaje, że jej postacie i założenie fabularne pochodzą z gry Swords and Sorcery wydawnictwa SPI. Dalej nie sięgamy.
Deathmaze (SPI, 1979)
Deathmaze wydało SPI w 1979 roku. To jednopoziomowy loch dla jednego do sześciu graczy, którzy grają razem: tworzysz poszukiwaczy według klas (Hero, Thief, a w grze zaawansowanej Wizard), układasz labirynt z żetonów pomieszczeń i korytarzy i próbujesz wyjść żywy z dostateczną ilością łupów i doświadczenia. Są gra podstawowa i zaawansowana oraz 19 potworów, ale nie ma słońc, bohaterów z imienia ani bramy do zniszczenia.
Od Deathmaze do Citadel of Blood (SPI, 1980)
Rok później SPI wzięło ten szkielet i dołożyło mnóstwo rzeczy: 23 bohaterów z imienia, trzypoziomowy labirynt, magię związaną z trzema słońcami i wspólną pulę czarów, przekupstwo oraz Hellgate strzeżone przez X the Unknown, które trzeba znaleźć i zniszczyć.
Tego związku nie trzeba się domyślać, jest wydrukowany w instrukcji. Citadel of Blood przypisuje pierwotny system gry Gregowi Costikyanowi i Redmondowi A. Simonsenowi, czyli tym samym dwóm osobom, które stoją za projektem i grafiką Deathmaze.
| Gra | Deathmaze | Citadel of Blood | Labirynt Śmierci |
|---|---|---|---|
| Postacie | 1 do 6 poszukiwaczy tworzonych z klas | 3 Heroes i 3 Initiates; 23 bohaterów z imienia | 3 bohaterów i 3 uczniów; ci sami 23 bohaterowie |
| Cel | Wyjść z dostateczną ilością łupów i doświadczenia | Znaleźć i zniszczyć Hellgate | Znaleźć i zniszczyć Czarne Wrota |
| Głębokość labiryntu | 1 poziom | 3 poziomy | 3 poziomy |
| Tryby gry | Podstawowy i zaawansowany | Jeden | Jeden |
| Czary | 12, tylko Wizards, bez słońc | 26, ze słońcami i pulą czarów | 26, ze słońcami i pulą czarów |
| Przekupstwo | Brak | Tak | Tak |
Od Citadel of Blood do Labiryntu Śmierci
Potem gra trafiła do Polski. Około 1982–1984 Jan Adamski, założyciel Encore, wydał ją jako Labirynt Śmierci, bez oficjalnej licencji. Pomyśl o tym jak o nielicencjonowanym polskim wydaniu: żadnego nowego projektu, ta sama gra z polskimi nazwami. Widać to w liczbach:
Co jest dokładnie takie samo
- Wszyscy bohaterowie (23) mają te same liczby: siłę, potencjał magiczny, odporność, zręczność, broń, biegłość w broni i umiejętność.
- Trzy rasy Initiates (elf, krasnolud, człowiek) zaczynają z tymi samymi wartościami co uczniowie.
- Wszystkie potwory (20) mają identyczne statystyki: zręczność, kości ran, odporność, niechęć do negocjacji, skarb i broń.
- Tabela potencjału magicznego i rzut na słońce, tabela poziomów, tabele pułapek, negocjacji i przekupstwa, tabela luster, tabela kosztowności i tabela premii do broni zgadzają się co do liczby.
Każdy bohater, statystyki każdego potwora i prawie każda tabela zgadzają się z Citadel of Blood co do liczby, łącznie z dziwactwami. To nie przypadek i dlatego Labirynt Śmierci ma tych samych autorów co Citadel of Blood. Wiesz coś, czego my nie wiemy, albo widzisz błąd? Napisz do nas.
Zmieniły się głównie nazwy (Hellgate stało się Czarnymi Wrotami, X the Unknown Bezimiennym, Initiates uczniami, Evil Mage czarnoksiężnikiem) i około dwóch tuzinów drobnych zasad.
A gdzie tu ta strona?
Zagrasz tu zarówno w Labirynt Śmierci, jak i w Citadel of Blood; wybierasz jedną przy przygotowaniu gry.
Autorzy
Autorzy podani w instrukcjach plus polski wydawca Labiryntu Śmierci.
Death Maze to niezależna, fanowska przeglądarkowa wersja Labiryntu Śmierci i Citadel of Blood. Labirynt Śmierci to polska gra planszowa wydanej przez Encore (Jan Adamski, założyciel wydawnictwa) około 1982–1984 bez oficjalnej licencji. Labirynt Śmierci jest nielicencjonowanym polskim wydaniem Citadel of Blood (SPI, 1980; projekt i rozwój gry Eric Smith, pierwotny system gry Greg Costikyan i Redmond A. Simonsen, oprawa fizyczna i grafika Redmond A. Simonsen), która z kolei wyrosła z gry Deathmaze (SPI, 1979; projekt i rozwój Greg Costikyan, oprawa fizyczna i grafika Redmond A. Simonsen). Postacie i założenie fabularne Citadel of Blood pochodzą z gry Swords and Sorcery wydawnictwa SPI.
Labirynt Śmierci (ok. 1982–1984)
Encore
- Polski wydawca i adaptator (Encore):
- Jan Adamski
Poza tym ma tych samych autorów co Citadel of Blood, który skopiowano: patrz niżej.
Citadel of Blood (1980)
Fantastic Adventure in the Fortress of Evil
Simulations Publications, Inc. (SPI)
- Game Design and Development:
- Eric Smith
- Physical Systems and Graphics:
- Redmond A. Simonsen
- Original Game System Design:
- Greg Costikyan and Redmond A. Simonsen
- Rules Editor:
- Brad Hessel
- Design Assistance:
- Justin Leites and Matt Ruff
- Playtesters:
- Doug Barton, Steve Brandies, Dale Greer, Bernard Gunther, Elizabeth Hailey, Justin Leites, Mark Lund, Eric Ristad, Clayton Smith, Anthony Stanford
- Production:
- Rosalind Fruchtman, Ted Koller, Manfred F. Milkuhn, Michael Moore, Bob Ryer
Deathmaze (1979)
Heroic Adventure in the Corridors of Doom
Simulations Publications, Inc. (SPI)
- Design and Development:
- Greg Costikyan
- Physical Systems and Graphics:
- Redmond A. Simonsen
- Rules Editing:
- Brad Hessel
- Playtesting:
- Lee Christopherson, Steven List, Jerry Paulson, Bill Seligman, Glen Taylor
- Production:
- David Engler, Rosalind Fruchtman, Ted Koller, Manfred F. Milkuhn, Michael Moore, Bob Ryer
Tytuły gier i nazwy należą do ich właścicieli. Ta strona nie jest powiązana z żadnym z wydawców ani twórców i nie jest przez nich wspierana.