Instrukcja · Rozdział 2 z 17

2.0 Rekwizyty

Ogólna zasada

„Labirynt śmierci” składa się z niniejszej Instrukcji oraz 346 żetonów. Niezbędne jest również zaopatrzenie się w jedną lub kilka zwykłych, sześciennych kostek do gry. Gdyby było to niemożliwe gracze mogą korzystać z żetonów, oznaczonych numerami od 1 do 6, umieszczając je w pojemniku (np. w plastikowym kubeczku) i losowo wyciągając jeden z nich zawsze wtedy, gdy potrzebny jest rzut kostką. Jeżeli przepisy gry wymagają rzutu dwoma lub trzema kostkami (takie sytuacje się zdarzają) można po prostu ciągnąć żeton dwu- lub trzykrotnie. Należy jednak przy tym pamiętać, aby po każdym wyciągnięciu żeton wrócił z powrotem do pojemnika.

Zasady szczegółowe

[2.1] Gra nie posiada planszy. Gracze sami ją konstruują, ustawiając jeden za drugim odpowiednie żetony w miarę eksploracji labiryntu. Ustawiane kolejno żetony muszą wzajemnie do siebie pasować tzn. korytarz musi łączyć się z korytarzem, a przejście z przejściem.

W dalszej części instrukcji jeden taki żeton (czyli komnata lub fragment korytarza) nazywany będzie segmentem labiryntu.

[2.2] 346 załączonych do gry żetonów reprezentuje: korytarze, komnaty (puste lub zawierające znaleziska), postacie, które tworzą oddział oraz potwory. Dołączonych jest również 6 żetonów, zastępujących kostkę.

Przykłady:

Potwór (żeton):

flowchart LR
    zr["zręczność — 5w"] --> token(["symbol potwora<br/>CZARNY RYCERZ"])
    bron["broń"] --> token
    token --> kod["1+4"]

  • zręczność — 5w: wartość zręczności potwora.

  • broń: broń, którą posługuje się potwór.

  • 1+4: kod siły potwora — liczba kostek do rzutu (tu: 1), a po znaku „+” premia dodawana do wyniku (tu: +4).

  • komnata: segment z pomieszczeniem otoczonym ścianami; w ścianach przejścia,

  • korytarz: segment z fragmentem korytarza,

  • inne żetony: oddział, brama labiryntu, Czarne Wrota,

  • znaleziska: fontanna, posąg, drzwi-pułapka, lustro, meble, ołtarz, dzieło sztuki, schody.

[2.3] Zasady gry są tak skonstruowane, by umożliwić graczom ich dowolną modyfikację oraz/lub formułowanie własnych, nie występujących w instrukcji przepisów.

Gracze nie muszą sztywno trzymać się tych zasad, które zostały im przedstawione. Wręcz przeciwnie, zachęcamy do ich zmieniania, jeżeli wszyscy grający uznają, że taka zmiana przyniesie korzyść grze.

Ta dość duża swoboda interpretacji przepisów jest spowodowana m.in. tym, że „Labirynt śmierci” należy do tego typu gier, w których niemożliwością jest sztywne ujęcie zasadami wszystkich sytuacji, jakie mogą się pojawić w toku rozgrywki. W sytuacjach niejasnych i nie wyjaśnionych w instrukcji należy kierować się po prostu zdrowym rozsądkiem lub (jeśli ktoś woli) rzutem kostką.